تقدیم به همه ی پدران و مادرانی که بی رحمانه ، زبان گیلکی ، این میراث
گرانبهای گیلانیان کهن را از را از فرزندان این آب و خاک دریغ کردند.
یادم میاد یه شب خوابیده بودم / خسته و داغون و لهیده بودم
همچین که گرم گرم خواب بود چشام / یهو خیال کردم یکی کرد صدام .
صدا کی بود؟ چی بود؟ چی شد؟ کجا رفت؟ / تمام فکر و ذکر من دنبال اون صدا رفت ن
زدیک اومد جلوی چشمم ایستاد / نگاه من به سر و وضعش افتاد .
نه غول و اژدها، نه دیو زرد(!) بود / صاحب اون صدا یه گیله مرد بود .
لباسای محلی قشنگمون تنش بود / عطر برنج و چایی رو شلوار و پیرهنش بود.
آخ که چقدر صداش گرم و قشنگ بود / دلم واسه زبان خوب مادری چه تنگ بود .
بهش نگاه کردم و گفتم : سلام / میشه به من بگید من الان کجام؟ .
دستُ بلند کرد یه قاپاس زد به من / گفت : گیلکی ره، گیلکی گب بزن! .
تی اصلیت تَرَ فراموش نَبه / امی زبان مادری نمیره، خاموش نَبه .
تتا دور بوبوستی تو از اَ حوالی / میگی مَرا تی گب نمی شه حالی؟!
تی زاکَ یاد دیهی لهجه ی فارسی / هَسَ بوبوست گیلکی بی کلاسی؟
نسل جدید در اَمی مورد چی گه؟ / آیندگانِ هویت پس چی به؟
چِره باید کاری کودن اشتباه / نا ببه گیلکِ اصالت تباه؟
هَ خاکِ گیلان امی پِر و ماره / گیلکی هم امی پیله براره
برار مگر برارَ از بین بره؟ / به عاقبت فکر بوکودی هی ذره؟
به روزی که گیلکی از بین بشه؟ / جواب آینده یَ پس کی دِهه؟
زبان گیلکی می افتخاره / از امی تاریخ ایتا یادگاره
تاریخی که پُر از دلاوران بو / میرزا کوچک ایرانِ قهرمان بو
شیون اَمی شاعرِ شاعران بو / محمودِ نامجو پیله پهلوان بو
شوت زه ئی سیروس جه میانِ میدان / هَلهَلِ شادی شویی تا آسمان
زیست شناسی پِر، امی دوکتور بهزاد / اَشَنه روح همه دانه شادِ شاد
گیلان هَ امروزم ایسه پر غرور / چِره هَسَ باید بیشیم راهِ دور؟
سمیعی و رضا و اکبرزاده / نمونه کم نیه ، خیلی زیاده
صبح به اگر نام ببرم تک تکَ / اوشان که سربلند کونید گیلکَ
اوشان که گیلکانه افتخارید / مایه ی عزت امی دیارید
تو هم بیا با هم همه دست به دست / امی گیلانَ چکونیم بی شکست
بیا اَمی زبانَ حرمت بَنیم / کوچی زاکانَ گیلکی یاد بَدیم
حفظ بوکونیم اصالت و فرهنگَ / اَ نسلِ رو نَنیم اَ لکّه ننگَ
فردا زاکان نیگید امی پِر و مار / هیچی جه تاریخ نَنَیید یادگار
با هم اراده بوکونیم چه راحت / دینگ دینگ دینگ…
صدای زنگ ساعت! پریدم از خواب، نه نه نه! ، ویریشتم / می تختِ رو ایبچه ذره بینیشتم
اَنه گبان می دیلِ رو بینیشته / حساب ساعت از می دست جیویشته ب
یدم اونه گبان همه طلا بو / قیمتی بو، همتای کیمیا بو
( به یاد شیون…) خودم بوگفتم ایتا جمله به من: / (( تو گیلکی ره، گیلکی گب بزن…))
شعر از بابک نجفی
