آیین های گذردرگیلان- زایمان
نویسنده : محمدبشرا + طاهرطاهری
قسمت سوم= زایمان
زن باردار تحت نظر و رژیم خاص بود. فقط باورها در مورد جنین رعایت نمیشد ، بلکه در باورهایی که به سخت یا آسان زایی مربوط بود، زنان وسواس زیادی از خود نشان می دادند . در عصر بی پزشکی و بی دوائی که همه چیز می بایست به دست مامای محلی(موما) انجام می پذیرفت، سخت زائی گاه جان مادروکودک را با خطر مرگ روبه رو میکرد و خانواده را از هم می پاشید. از این روی باورها به دقت رعایت میشد . آن گاه که دردهای نزدیک زایمان " وراکفه درد" ظاهر میشد. مردم باور داشتند که دختر چند ساعتی زودتر از پسر به دنیا می آید. ظهور این درد در کمر و پهلوها، خبرازنزدیکی زایمان می داد.
درد آغازین " کال درد" چندان سخت نبود. در چهارمین درد کودک متولد میشد. دراین مدت همه چیز آماده میشد: تشت، آب جوش ، پارچه تمیز، قیچی، کاسه ی روغن، شربتهای مقوی پراز تخم ریحان، آب نبات، لباس، قنداق، منقل، اسپند، به خصوص اسپندی که از علم بری های محرم و صفروروز چهارشنبه ی آخر سال فراهم شده بود. کسی را دنبال ماما می فرستادند.
زنان جوان خانواده، آنهایی که دراولین زایمان دچار سخت زائی نشده بودند، زائو را در میان می گرفتند و به او روحیه می دادند . ماما که می رسید ، اتاق را خلوت می کردند . مجمعه ی مسی را می آوردند و درآن تکه ای حصیر ودردو طرف آن شش خشت قرار می دادند. زمانی که درد شدید می شد، ماما اشاره می کرد و اطرافیان آهسته شکم زائو را در جهت خروج نوزاد با روغن می مالیدند و کودک را در وضعیت طبیعی قرار می دادند. بعداورا به سوی خشت ها می بردند و بردو پا روی خشتها به صورت چمباتمه می نشاندند. زنی در مقابل می نشست که زائوی مضطرب دست در گردنش می کرد و زور می زد وماما در پشت سر زائو برای کمک در به دنیا آوردن و گرفتن نوزاد می نشست....
