شعرگیلکی-تَره شئال بوخوره لاکو ( الهی شغال تو را قورت بدهد دختر)
تره شئال نوخوره
دونی
مو از خجالت بَمورده بوم
و می دیم بوبُبو هچی لبو؟
آه
همینکه شیمه هار هاره ِ خنده
می گوش بَما
مَره یاد هنه
مو فقط سوفال نیاگودم
تا می چشم شیمه چشم ِ نوخوره
و می دیل خواست
هر چه زورتر
در بَشوم
تا بیشتر رسوا نَبوم
اما
اما
چون می زیر ِ پا
نیا نگودم
می پا شونه
گاوه گی میون
و شومو بیشتر و بلندتر خنده کونین
نودوئنم
چوطور
در بوشوم
اما
الُن وقتی یاد هَرم
او روزه
می دیم هَچی بونه انار
لاکو
الُن گونَم
الهی تَره شئال بوخوره
که ای بلا
می سر باردی...
دختر خانم
یادت می آید که یک روز
آمده بودم
درون کوچه ی شما
تا شاید
تو را روی پنجره تان ببینم
اما تو
با دوست خودت
کنار دروازه ی خانه تان نشسته بودید
و همینکه مرا دیدید
شکلک در آوردید و مسخره ام کردید
و بعد هار هار با صدای بلند برایم خندیدید
شغال تو را نخورد
می دانی من از خجالت مرده بودم
و رنگ صورتم چون لبو کبود شده بود؟
آه
همینکه صدای هار هار خنده ی بلندتان به گوشم رسید
یادم می آید که از خجالت فقط به سفال خانه ها را نگاه می کردم و راه می رفتم
تا چشمم در چشم شما نیافتد که از خجالت بیشتر آب بشوم
و دلم می خواست هرچه زودتر از آن کوچه بیرون بروم
تا بیشتر رسوا و خجالت زده نشوم
اما
اما
چون من زیر پایم را نگاه نمی کردم
پایم می رود تو پهِن ِ گاو
و خودم را کثیف می کنم
و شما بیشتر و بلند تر خنده می کنید
نمی دانم
و یادم نیست
چطوری از آن کوچه خارج شدم
الان وقتی چنین روزی را به خاطر می آورم
صورتم از خجالت به رنگ انار در می آید
دختر زیبا و لولوس خانم
الان دلم می خواهد بگویم
تو را شغال بخورد
که این بلا را بر سرم آوردی
احمد پناهنده ( الف. لبخند لنگرودی )
دونی
مو از خجالت بَمورده بوم
و می دیم بوبُبو هچی لبو؟
آه
همینکه شیمه هار هاره ِ خنده
می گوش بَما
مَره یاد هنه
مو فقط سوفال نیاگودم
تا می چشم شیمه چشم ِ نوخوره
و می دیل خواست
هر چه زورتر
در بَشوم
تا بیشتر رسوا نَبوم
اما
اما
چون می زیر ِ پا
نیا نگودم
می پا شونه
گاوه گی میون
و شومو بیشتر و بلندتر خنده کونین
نودوئنم
چوطور
در بوشوم
اما
الُن وقتی یاد هَرم
او روزه
می دیم هَچی بونه انار
لاکو
الُن گونَم
الهی تَره شئال بوخوره
که ای بلا
می سر باردی...
ترجمه ی فارسی
دختر خانم
یادت می آید که یک روز
آمده بودم
درون کوچه ی شما
تا شاید
تو را روی پنجره تان ببینم
اما تو
با دوست خودت
کنار دروازه ی خانه تان نشسته بودید
و همینکه مرا دیدید
شکلک در آوردید و مسخره ام کردید
و بعد هار هار با صدای بلند برایم خندیدید
شغال تو را نخورد
می دانی من از خجالت مرده بودم
و رنگ صورتم چون لبو کبود شده بود؟
آه
همینکه صدای هار هار خنده ی بلندتان به گوشم رسید
یادم می آید که از خجالت فقط به سفال خانه ها را نگاه می کردم و راه می رفتم
تا چشمم در چشم شما نیافتد که از خجالت بیشتر آب بشوم
و دلم می خواست هرچه زودتر از آن کوچه بیرون بروم
تا بیشتر رسوا و خجالت زده نشوم
اما
اما
چون من زیر پایم را نگاه نمی کردم
پایم می رود تو پهِن ِ گاو
و خودم را کثیف می کنم
و شما بیشتر و بلند تر خنده می کنید
نمی دانم
و یادم نیست
چطوری از آن کوچه خارج شدم
الان وقتی چنین روزی را به خاطر می آورم
صورتم از خجالت به رنگ انار در می آید
دختر زیبا و لولوس خانم
الان دلم می خواهد بگویم
تو را شغال بخورد
که این بلا را بر سرم آوردی
احمد پناهنده ( الف. لبخند لنگرودی )
+ نوشته شده در سه شنبه هفدهم دی ۱۳۹۲ ساعت 19:28 توسط رضامحمدبیگی
|